Καλύτερα με τα πόδια
Μου έκανε αίσθηση η είδηση της περασμένης Τετάρτης. Μεταφέρω από το www.skai.gr
“Απίστευτο αλαλούμ σημειώθηκε το πρωί στα διόδια Αφιδνών αλλά και Σχηματαρίου, πρώτη ημέρα των αυξήσεων στα διόδια. Οι περισσότεροι οδηγοί δε γνώριζαν για την αύξηση (από 2 στα 2,75 ευρώ), ενώ κάποια ταμεία δεν είχαν προμηθευτεί αρκετά κέρματα, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν ουρές χιλιομέτρων. Η εταιρία Νέα Οδός αρχικά είχε ανακοινώσει ότι το αντίτιμο διέλευσης ήταν 2,75 ευρώ, ενώ στη συνέχεια άφησε να εννοηθεί ότι το στρογγυλοποιεί προσωρινά στα 2,70 ευρώ, αναρτώντας μάλιστα και πινακίδες στα ταμεία των διοδίων. Καθώς, όμως, δεν μπόρεσε να διαχειριστεί το πρόβλημα, όχι μόνο απέσυρε τις πινακίδες από τα ταμεία, αλλά αναγκάστηκε να ανοίξει τα διόδια Αφιδνών, προκειμένου να εξομαλυνθεί η κίνηση. ”
Σίγουρα ευθύνες για την ταλαιπωρία των οδηγών μπορούμε να εντοπίσουμε τόσο στην εταιρεία και την ελλειπή ενημέρωση, όσο και στην συνήθη Ελληνική νοοτροπία του “έλα μωρέ”. Σημασία έχει πάντως ότι εκτός από τα σπασμένα νεύρα πολύς κόσμος δεν κατάφερε να πάει στην δουλειά του και οι χαμένες εργατοώρες στοίχησαν στην οικονομία πολύ περισσότερο από τα χιλιάδες χαμένα πεντόφραγκα του ευρώ.
Με αφορμή τα παραπάνω κάνω του εξής συνειρμούς. Ιστορικά έχει αποδειχτεί ότι όταν κάτι γίνεται προσβάσιμο από μεγάλη μάζα ανθρώπων τότε σταματά και να είναι χρήσιμο. Το ίδιο συνέβη και με το αυτοκίνητο.
Στις αρχές του αιώνα όταν το αυτοκίνητο ήταν ακόμα μια περίεργη πολυτέλεια, οι πραγματικά λίγοι που το αποκτούσαν μπορούσαν να επωφεληθούν από τα πλεονεκτήματα της καινοτομίας. Ανάλογο βέβαια με την ευκολία που προσέφερε ήταν και το κόστος που χρειαζόταν για να αποκτήσεις. Και αυτοί που διέθεταν τα χρήματα για να το αποκτήσουν ήταν οι πλούσιοι αριστοκράτες που είχαν λεφτά για πέταμα και μπορούσαν να απολαύσουν τη ζωή ικανοποιώντας περίεργα καπρίτσια.
Όταν όμως το αυτοκίνητο έγινε μαζικό αγαθό, δηλαδή όταν κάποιος μπορούσε σχετικά εύκολα να το αποκτήσει ένα, τότε ακριβώς, και για αυτό το λόγο, το αυτοκίνητο έγινε άχρηστο! Οι δρόμοι πλημμύρισαν με αυτοκίνητα, μποτιλιάρισμα, κορναρίσματα, τρακαρίσματα, διόδια, τροχαία κτλ. Οι χιλιάδες ιδιοκτήτες αυτοκινήτου αναγκάστηκαν να μοιραστούν τα οφέλη από τη χρήση του, αλλά αναγκάστηκαν να μοιραστούν και τα προβλήματα, τις θέσεις παρκαρίσματος, τον δρόμο και πάει λέγοντας.
Οι πλούσιοι εστέτ που απολαμβάνουν την ζωή τους, άφησαν το αυτοκίνητο στις μάζες, και μάλιστα δημιούργησαν αυτοκινητοβιομηχανίες για να βγάλουν περισσότερα αυτοκίνητα για τον κόσμο και περισσότερα χρήματα για τους ίδιους. Άρχισαν μάλιστα να ξαναταξιδεύουν με το τρένο, απολαμβάνοντας το φαγητό τους στο βαγόνι και χαζεύοντας νωχελικά τη θέα έξω από το παράθυρο γλιτώνοντας την ταλαιπωρία.
Γίνομαι ειρωνικός, αλλά σκέφτομαι ότι κάπου μας έπιασαν κορόιδα, και δεν μιλάω για τα πέντε λεπτά του ευρώ. Μας άφησαν να απολαμβάνουμε αγαθά, αλλά στην πραγματικότητα μάλλον υπομονετικά υπομένουμε την ταλαιπωρία.
Σήμερα νομίζουμε ότι επειδή έχουμε αυτοκίνητο, δεύτερο αυτοκίνητο , κινητό, δεύτερο κινητό, τηλεόραση, δεύτερη τηλεόραση και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο, απολαμβάνουμε ευμάρεια, ευτυχία και ολοκλήρωση. Αλλά θα το πω και εγώ και ας το έχετε ακούσει χιλιάδες φορές η σχέση μας με τα αγαθά της καταναλωτικής μας κοινωνίας είναι αμφίδρομη. Δεν μας ανήκουν μόνο, τους ανήκουμε και εμείς.
