Μάνος Σοκίνης

Διαβάζω μια ακόμα έρευνα για την Ευρωζώνη, όπου σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία ανεβαίνει συνεχώς ο αριθμός των εφήβων που καπνίζουν, πίνουν αλκοόλ, κάνουν χρήση ναρκωτικών και έχουν ασταθή σεξουαλική ζωή. Αντίστοιχά φαίνεται πως δεν έχουν όραμα για το μέλλον, παρουσιάζονται συμβιβασμένοι και στέκουν απαθείς σε μεγάλα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας. Το μόνο σίγουρο είναι πως οι νεαροί Ευρωπαίοι προσπαθούν να βρουν διέξοδο από τα σύγχρονα προβλήματα μέσα από κακές συνήθειες.

Οι νέοι όμως πάντα έτσι ήταν, και δεν νομίζω ότι υπάρχει γενιά που να μην ξεστόμισε το “όταν ήμουν εγώ στην ηλικία σου”. Δεν υπάρχει γενιά που να μην θεώρησε τους νέους, τσογλάνια / φασαριόζικους / αλήτες, που περνούν όλη τη μέρα  στα μπιλιαρδάδικα, / καφετέριες, /μπροστά στο κομπιούτερ χωρίς να κάνουν τίποτα.

Οι αιώνια επαναστατημένοι νέοι πάντα ήθελαν να ονειρευτούν και να παλέψου για ένα καλύτερο μέλλον, να διαμορφώσουν έναν νέο κόσμο, στα δικά τους μέτρα. Οι έφηβοι του χτες που ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο είναι οι σημερινοί “μεγάλοι” που αλλάζουν βαριεστημένα κανάλια στην τηλεόραση. Και μάλλον αυτή είναι η μοίρα των επαναστατών, τελικά να συμβιβάζονται.

Η γενιά του 60, τα παιδιά των λουλουδιών, του ελεύθερου έρωτα, της μαριχουάνας, του Γούντστοκ και του ροκ, για δεκαετίες σκεπάστηκε από ένα πέπλο ρομαντικής αναπόλησης. Σκιαγραφήθηκε μέσα από τις χολιγουντιανές ταινίες, τα βιβλία, τις αφηγήσεις και τους δίσκους ως η γενιά που ….παρά τρίχα να αλλάξει το κόσμο.

Τι έγινε στην πορεία; Γιατί αυτός ο κόσμος δεν άλλαξε προς το καλύτερο, γιατί τα ρομαντικά παιδιά μετατράπηκαν σε γιάπηδες στην Νέα Υόρκη; Τι ακριβώς έφταιξε και χάθηκε μια ευκαιρία; Είναι θέμα συγκυρίας. Την ίδια εποχή με τα παιδιά των λουλουδιών, γεννήθηκε και ένα άλλο κοινωνικό φαινόμενο, η μαζική κατανάλωση, η ποπ κουλτούρα και η βιομηχανία του περιττού.

Μέτα το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ένα νέο πνεύμα αισιοδοξίας επικρατεί στην ψυχολογία των ανθρώπων. Όλα φαίνεται να πηγαίνουν καλά και η ανθρωπότητα ξανοίγεται σε νέα ταξίδια. Και βέβαια είναι η πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία που μπορείς να αγοράσεις κάτι που δεν το χρειάζεσαι.Μπορείς να έχεις τηλεόραση, αυτοκίνητο, ψυγείο, πλυντήριο, μίξερ πικάπ, και ότι άλλο βάλει ο νους σου. Δυστυχώς οι διαφημιστές χρησιμοποίησαν τη γνώση της προπαγάνδας που απέκτησαν κατά τους δύο παγκόσμιους πολέμους, μετουσίωσαν τα αγαθά της καταναλωτικής κοινωνίας σε ανάγκες και μας τα πούλησαν. Η γενιά των λουλουδιών, με τη σειρά της, ανήμπορη να αντισταθεί στον καταναλωτισμό, γίνεται η γενιά των σκουπιδιών.

Το χειρότερο όμως, είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι, οι κάποτε επαναστάτες, είναι σήμερα, υπουργοί, μεγάλο-στελέχη επιχειρήσεων, επιχειρηματίες που χρησιμοποιούν ως άλλοθι την κάποτε επαναστατική τους ιδιότητα για να δικαιολογήσουν οτιδήποτε κάνουν. Αυτοί οι επαναστάτες έκαναν τον κόσμο τελικά χειρότερο. Φτάνει πια με τα παιδιά των λουλουδιών, την γενιά του πολυτεχνείου και όποιον άλλο επαναστάτη. Ότι ήταν να κάνουν το έκαναν.

Η επανάσταση, η αλλαγή και η αμφισβήτησή ταιριάζουν στους νέους και ας πίνουν, ας καπνίζουν και ας κάνουν σεξ όλη μέρα. Αν τους ξεμπουκώναμε λίγο από τα μαθήματα, τα φροντιστήρια, τις εξετάσεις και τις εξεταστικές, ίσως να ήταν λιγότερο αδιάφοροι και ο κόσμος λίγο διαφορετικός.