Μάνος Σοκίνης

Μεταφέρω την είδηση από το Αθηναϊκό πρακτορείο Ειδήσεων. “Περίπου 20 άτομα από τον αναρχικό χώρο, μπήκαν σε σούπερ μάρκετ στον Άγιο Παντελεήμονα και αφού πήραν τρόφιμα, χωρίς να τα πληρώσουν, τα άφησαν σε γειτονική λαϊκή αγορά και εξαφανίστηκαν μόλις αντελήφθησαν αστυνομικούς να πλησιάζουν.[...]Πρόκειται για το δεύτερο παρόμοιο περιστατικό που συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες.”

Οι ρομαντικοί αντιξουσιαστές φίλοι μου θα βιαστούν να χαμογελάσουν και να θεωρήσουν αυτή την συμβολική κίνηση ως ένα κίνημα πολιτών που αντιστέκεται στον καπιταλισμό και στο κέρδος των μεγάλων επιχειρήσεων. Δυστυχώς θα τους πικράνω γιατί προσωπικά θεωρώπως η παραπάνω αντίδραση δεν πρόκειται για τίποτα παραπάνω από μια απλή ληστεία και καμία σχέση δεν έχει με κινήματα, τάσεις πολιτών και αγώνες.

Πριν αρχίσουν να πέφτουν οι μολότοφ εξηγούμαι. Ας πάμε μερικά χρόνια πίσω, τις εποχές που δρούσε η 17 Νοέμβρη, η οποία, με το πρόσχημα της επανάστασης και της αντίστασης στο καθεστώς, σκότωνε βιομηχάνους, πολιτικούς και διπλωμάτες , λήστευε τράπεζες και καταστήματαως συμβολικές κινήσεις απέναντι στο σύστημα. Αρκετοί πολίτες, είμαι σίγουρος, ότι χαμογελούσαν με κρυφή συνενοχή και ψιθύριζαν “μωρέ, καλά τον έκαναν”. Το σύστημα δεν κατέρρευσε παρότι πολλοί “κακοί βιομήχανοι και πολιτικοί” μας άφησαν χρόνους.

Με ποιόν τρόπο όμως παίρνει κάποιος το νόμο στα χέρια του; Ποιό είναι το κριτήριο με το οποίο ερμηνεύει κάποιος την δικαιοσύνη; Με ποιό δικαίωμα κάποιος γίνεται “εκδικητής”; Να υποθέσω ότι με το ίδιο δικαίωμα που πήραν οι “αντιεξουσιαστές” την δικαιοσύνη στα χέρια τους, θα μπορούν και τα σουπερμάρκετ να βάλουν ένοπλουςφρουρούς για να υπερασπιστούν τις ιδιοκτησίες πυροβολώντας τους εισβολείς. Να υποθέσω ότι μπορώ και εγώ να μπω σε οποιαδήποτε τράπεζα και στο όνομα της ακρίβειας να κάνω μια ληστεία… Τα λεφτά βέβαια θα τα δώσω στους φτωχούς, ένας εκ των οποίων είμαι και εγώ.

Τα όρια ανάμεσα στο κοινό έγκλημα και στην αντίσταση εναντίον του καθεστώτος είναι, πολλές φορές, δυσδιάκριτα. Ένας απλός κανόνας είναι ο εξής. Ο ένοπλος αγώνας και η αντίσταση στο καθεστώς με τη χρήση βίας, αποτελούν την τελευταία λύση και μόνο όταν όλες οι υπόλοιπες επιλογές έχουν εξαντληθεί. Κατά τη διάρκεια της Χούντας όπου δεν υπήρχε κανένας άλλος τρόπος αντίστασης μιας και όλες οι ελευθερίες είχαν ανασταλεί, η βία απέναντι στο σύστημα ήταν μονόδρομος.

Στις σύγχρονες δημοκρατίες – που ναι, σίγουρα υπολειτουργούν – το βασικό ζητούμενο είναι ο σεβασμός της διαφορετικότητας. Αν κάποιος άλλος έχει αντίθετη πολιτική θέση/γνώμη από εμένα δεν σημαίνει ότι θα πάρω ένα μαχαίρι και θα τον καθαρίσω. Κανένας δεν έχει το μονοπώλιο στις ιδέες και την αντίσταση και θα πρέπει να θυμόμαστε ότι η βία και η τρομοκρατία δεν έχουν χρώμα και ιδεολογία απλά εφευρίσκουν άλλοθι για τις πράξεις τους.

Ο κόσμος όμως είναι πολύ πιο σύνθετος και τα σύγχρονα προβλήματα όπως η ακρίβεια, θέλουν πραγματικές λύσεις. Το παραμύθι με τον Ρομπέν των Φτωχών, την κόκκινο-σκουφίτσα και τον κακό βιομήχανο, μπορεί να ακούγεται ρομαντικό, αλλάφοβάμαι πως σύντομα θα τελειώσουν τα παραμύθια… και θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα.

Υ.Γ.: Θα με ενδιέφερε να γνωρίζω πόσοι από τους αναρχικούς χάρισαν τα δικά τους υπάρχοντά στους φτωχούς πριν πάνε να ληστέψουν τους άλλους.