Απαξίωση…
Αυτή την εβδομάδα δεν θα πρωτοτυπήσω, θα μπω και εγώ στον πειρασμό να σχολιάσω κάποια πράγματα σε σχέση με το σκάνδαλο της Siemens, που ευτυχώς ή δυστυχώς μονοπωλεί την ειδησεογραφία των ημερών.
Ας κάνουμε ένα ταξίδι στο χρόνο και ας δούμε κάποια γεγονότα που συγκλόνισαν την γειτονική Ιταλία πριν από μία δεκαετία. Τον Φεβρουάριο του 1992, ο Μάριο Κιέζα, στέλεχος του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, συνελήφθη και ομολόγησε την εμπλοκή του σε ένα μηχανισμό διακίνησης μαύρου πολιτικού χρήματος.Πρόκειται για την αρχή της επιχείρησης “Καθαρά Χέρια”, που έμελλε να σαρώσει τη λεγόμενη “Μιζούπολη” και μαζί της όλα τα κόμματα της Α’ Ιταλικής Δημοκρατίας.
Οι συνεχόμενες αποκαλύψεις για μαύρο χρήμα και οι συνεχόμενες ομολογίες δημιούργησαν ένα ντόμινο γεγονότων που οδήγησε σε ακραίες αντιδράσεις. Η απόφαση της Βουλής να μην άρει την ασυλία του Κράξι υπήρξε η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Τον Απρίλιο του 1993 διαδηλώσεις ξεσπούν σε διαφορετικές γωνιές της Ρώμης, άλλες αυθορμήτως από φοιτητές, άλλες οργανωμένες από την Αριστερά και άλλες από το ακροδεξιό Movimento Sociale του σημερινού προέδρου της Βουλής, Τζιανφράνκο Φίνι.
Και η τελευταία πράξη του δράματος παίζεται μπροστά από το ξενοδοχείο που έμενε ο Κράξι. Σε μια έκρηξη, το οργισμένο πλήθος, τον περικυκλώνει και τον “βομβαρδίζει” με θες και αυτά;”. Η σκηνή παίχτηκε στην τηλεόραση εκατοντάδες φορές και η Ιταλική Δημοκρατία μπήκε σε μια χρόνια και βαθιά κρίση, από την οποία δεν έχει βγει ακόμα.
Η συνέχεια είναι λίγο – πολύ γνωστή σε όλους. Το κενό εξουσίας που δημιουργήθηκε, ήρθε να καλύψει ο Μπερλουσκόνι. Οι Ιταλοί έχοντας χάσει κάθε εμπιστοσύνη στις δημοκρατικές δυνάμεις, δεν δίστασαν να παραδώσουν τη διακυβέρνηση της χώρας τους σε έναν από τους πλέον αμφιλεγόμενους ηγέτες της σύγχρονης Ευρώπης.
Στην Ελλάδα του σήμερα μπορούμε εύκολα να βρούμε πολλές ομοιότητες με την Ιταλία του 1990. Η εμπλοκή πολιτικών προσώπων στο σκάνδαλο της Siemens, επιβεβαιώνει την υποψία που είχαμε χρόνια τώρα, ότι οι πολιτικοί μας κλέβουν και μας δουλεύουν ασύστολα. Όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι η σύγχρονη κοινοβουλευτική δημοκρατία οδηγήθηκε σε αδιέξοδο, ο κόσμος πλέον δεν μπορεί να ανεχτεί αυτή την κατάσταση και η αναζήτηση λύσεων και οι ζημώσεις στην κοινωνία έχουν ήδη ξεκινήσει.
Ακριβώς αυτή την αλλαγή φοβούνται και τα κόμματα που προσπαθούν με αδέξιους τρόπους, συστρατεύοντας και τα συμμαχόμενα και συνένοχα ΜΜΕ, να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Ευτυχώς για εμάς οι εξελίξεις επηρεάζονται από την γερμανική δικαιοσύνη και αργά ή γρήγορα ο δικομματισμός θα καταρρεύσει κάτω από το βάρος των ενοχών του. Η απειλή του “Μπερλουσκονισμού”, της “Ιταλοποίησης”, τον “μη αυτοδύναμων κυβερνήσεων” και της “απαξίωσης του πολιτικού συστήματος” είναι οι τελευταίες γραμμές άμυνας των κομμάτων που ποτέ δεν κατάφεραν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.
Απαξίωση λοιπόν, και ας μας αδειάσουν τη γωνιά και τα έδρανα, γιατί ακόμα και αν οι πολιτικοί μας δεν είναι ένοχοι για αποδοχή μαύρου χρήματος, είναι ένοχοι γιατί ποτέ δεν προστάτευσαν τα συμφέροντα του λαού.
